31 mei 2026 om 6.15 uur, rolt mijn auto de straat uit, zit ik achter het stuur en ligt de auto vol met step- en andere nodige (en vooral ook onnodige) spullen. Op weg naar onze zuiderburen en de enige ,Belgische stepclub Oudsbergen. Op weg naar het Klaverbladsteppen waar je de keuze hebt tussen vier routes , wisselend van lengte en moeilijkheidsgraad en natuurlijk de keuze om er 1,2,3 of alle vier te doen.
Tegen 8 kom ik aan bij recreatiepark Wilhelm Tell wat zo’n beetje de thuishaven van de Stepclub kan worden genoemd. Miguel, Perry en Albert zijn al druk bezig met alles klaar te zetten maar ik vermoed dat er op de achtergrond nog veel meer helpers aan de gang zijn. Het is verder nog rustig en om weer even in te komen besluit ik om de route Noord vast te steppen. 30 kilometer in een wondermooie omgeving en natuurlijk bergje op en bergje af. Eraf is erg leuk…
Ondertussen zijn Paul en Bram, Agnes en Danielle ook gearriveerd en vertrekken de mannen voor route West en de dames kiezen ook voor Noord. Om 10.15 uur ben ik terug van het Noordertraject en sluit ik aan bij een ,zeer gezellige ploeg Oudbergse steppers en fietsers, voor de route Zuid van iets meer dan 17 km. Wederom een mooie tocht en wat vlakker dan het eerste Noorder blaadje van het Klaverblad.
Zo tegen 12 weer terug en met 48 km in de benen is het tijd voor de lunch aan de stepperstafel. Daar zie ik ook de mede Brabantsbonters, nog vier Nederlanders van Stepteam Budel en nog veel meer steppers uit Oudsbergen en omstreken. De steppers uit Budel kwamen wat bedrukt terug van hun stepronde want een tweetal van hen had de grond gekust en wat flinke schaafwonden was het gevolg. Nog wel even meegegeten maar geen middagtocht meer voor hen. Hopelijk zijn ze allemaal weer opgeknapt en kunnen ze weer rap op de step stappen.
Aan de steplunchtafel de keuze uit een Smoske of vidée met vol-au-vent , lekkere pasta of een croque. Keuze genoeg en allemaal even smakelijk want het gebabbel werd, voor een stief kwartiertje, wat rustiger. Nog even nagenieten voor de middagtocht zou beginnen, maar mijn been dacht daar anders over, opeens schoot de kramp in mijn bovenbeen en die was heel hardnekkig. Gelukkig was Margot er met haar gouden handjes en met wat getrek aan mijn tenen en enkels en zelfs aan mijn armen was ik de kramp kwijt en kon ik gewoon mee voor de Oostelijke lus.
Met een tiental steppers/fietsers zijn we ,onder begeleiding van Perry, weer op pad gegaan. De eerste honderd meter was goed te doen. Nog een schitterende beverdam gezien maar toen was het dus echt wel bergopwaarts. Geen drempel, geen heuvel maar een echte berg van het formaat Mount Everest. Had al snel door dat je ook kunt lopen, mijn zuurstofgehalte was al bijna onder nul gezakt. Bovenaan gekomen was de rest van de groep gezellig aan het wachten en na een extra teug adem gingen we weer verder. Door de bossen , over fijne fietspaden en ook nog naar de beroemde fietsbrug over het water. Op tijd een slokje water en bij de mensen die nog adem over hadden kwamen er gezellige praatjes boven.
Onderweg nog de verwachte klimmetjes, ik heb voor mijn gevoel de Kangchenjunga beklommen en minstens ook nog de K1, K2 en vast ook nog de K3 tegengekomen. 'T was pittig, heel pittig. En hoe “geen probleem” het is om op een ander te wachten ,hoe “wel een probleem “ voor mij als mensen op mij moeten wachten. Dus door….. en toch over mijn grenzen gaan, maar helaas geen bushalte midden in de bossen en ik kon ook nergens mijn step daar verkopen , dus ……….door. Een hele toffe groep maar toch even nood om in mijn eigen cocon te kruipen en me af te zonderen en stug door te steppen met een ratelend hoofd . Weer veel van geleerd. Uiteindelijk op adem gekomen en na een heerlijk ijsje , met goede moed aan de laatste kilometers begonnen. Heb zo het idee dat er hier en daar een berg is overgeslagen , de stille krachten van een lieve groep. Mijn dank daarvoor is groot.
Terug bij Wilhelm Tell zaten er stepleden van Oudsbergen al op het terras te wachten met de beloofde echt Belgisch-Limburgse vlaaien. Van allerlei soorten dus de keuze was ook nog eens moeilijk. Nog een tijdje kletsen over de supermooie dag, de wonderschone omgeving met de fantastische en lieve organisatie . Een topdag dus. Een Klavertje Drie gestept met op de telller uiteindelijk iets van 78 km. Ook Klavertjes drie brengen geluk. Daarna alle spullen weer terug in de auto, de navigatie weer op Raamsdonk gezet , via een benzinepomp natuurlijk, want 50ct per liter benzine minder betalen, blijft aanlokkelijk.
Nu , al schrijvend, nog nagenieten van de mooie dag en dit verhaal sluitend met de belangrijkste zin: Dank je wel Stepteam Oudsbergen voor de organisatie van het geweldig leuke Klaversteppen !!!!!
Oh ja, nog meer foto's zijn te vinden in ons online foto album. Tot de volgende …….
Irma
